این حرف پسر جوانی بود که در شبی از زمستان سرد کنار شومینه نشسته ودست به دعا برده بوداما مثل اینکه خدا سرش شلوغه وصداشو نمی شنوه پسرک از جا بر میخیزد واز نرده ها بالا می رود تا به بام برود.آسمان نیز با او هم درد بود،دست ها را بالا می برد و فریاد کنان می گوید:

خدایا همه می گن موقعی که حاجت داری فقط خدا می تونه چاره ساز کار تو باشه!پس کو؟چرا من نمی بینم؟تو که هنوز نمی خوای حاجتمو بر آورده کنی پس صبرش هم بده.من خودم نمی تونم این اجازه رو به خودم بدم تا با اون ازدواج کنم. پسرک دست رو قلبش می گذارد وبر زمین زانو می زند وآرام می گوید:خدایا با این وجود هم دوستت دارم چون تو منو با اون آشنا کردی ومهرش رو در سینه ام نشاندی

پسرک سرفه کنان به پایین می رود ودر بستر خود می خوابد.صبح آن روز مه چشم باز می کند میبیند که دخترک بر بالینش نشسته وبا حوله ی خیس بر پیشانیش می گذارد دستش را در دستانش می فشارد و می گوید:

خدا تو رو به من رسوند،ولی یه چیزه که تاحالا بهت نگفتم:چند ماهیه که سرطان دارم،اینو به خاطر عشق وعلاقه ای که به تو داشتم نگفتم چون می ترسیدم منو رها کنی

دخترک می گوید:تو به خدا امید داشتی به خاطر همین خدا منو به تو رسوند پس به این زودی امیدت رو از دست دادی؟

واما چند ماه بعد

پسرک می گوید:بار خدا یا معجزه ات را دیدم ،به خاطر همه چیز ممنونم

و آن دست در دست هم داده ودر جادهی بی انتها قدم برداشته اند و من به ان دو می گویم به سلامت به کلبه ی بخت برسید...