بعضی وقتا خواسته های آدم بارش اونقدر مهمه(مثلا ازدواج با کسی که دوستش داره) که حاضره هر کاری رو انجام بده ...حتی به قیمت از دست دادن جونش...خیلی براش تلاش می کنه ...به جایی می رسه که می بینه کسی جز خدا نمی تونه کمکش کنه ...میاد مومن میشه...گدا میشه...خلاصه یه عارف کاملی میشه ودیگه برای خودش حال وهوای خاصی داره...کم کم می بینه داره جریانش ردیف می شه... خوشحال وسرمست...با خودش میگه ای ول به خدا...یه دو روز که گذشت ومی بینه که کارا خراب شده ...میاد با حالت خاصی خدا رو قسم می ده که حاجتشو برآورده کنه...ولی دیگه خبری نیست .انگار خدا دیگه بی خیالش شده می گه اه به این خدا...ما اگه نخواییم خدا رو ببینیم کیو باید ببینیم...میاد ه خدا فحش میده..ای کاش برای یک لحظه فکر می کرد که را خدا باهاش این طوری می کنه ...وقتی می گه خداخدا چیزی نمی شنوه..درجوابش می دونی چی بایدگفت: «هر که در این بزم مقرب تر است   جام طلا بیشترش دهند»...نمی دونم اما خدا می گه:بشتر درد بهش می دم تا بیاد در خونمون ومن صدای قشنگ یا الله یا الله اونو بشنوم... حالا ممکنه که بگی: ما اگه نخواییم خدا ما رو بیشتر دوست داشته باشه کیو باید ببینیم ...من می گم: