تقریبا یکی دو ماه قبل از ماه محرم دلم هوای محرم کرده بود می دونستم چرا..چون ارامش خودم رو گم کرده بودم و به دنبال آرامش بودم.سال قبل ازش استفاده نکردم پشیمون بودم الان ساعت یک شبه و تلویزبون داره میخونه

 روی قلبم روی این زخم غم می مونه ...کمرم دیگه مثل مادر خم می مونه می دونه که فکرو میسوزونه نه دلم رو ...توی این فکرم که خواهرم بی محرم بمونه ...پاشو بریم توی حرم عزا خونه به پا شده                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

آه خدای من...چه زیبا میخونه...نمیتونم حس خودمو بگم و ای کاش میتونستم زباناً براتون بگم            

 ای امام حسین..من چه طوری میتونم این همه عظمتت رو فراموش کنم..چه طوری میتونم فکرشو کنم که بر تو چه گذشت....چه طوری میتونم این همه شجاعت... دلیری...وصبر... تو رو تصور کنم وقتی که خودم تحمل درد رو ندارم چه برسه به سوگ عزیزانم....و حال تو در سوگ فرزند ام البنین هستی !!!

پ.ن.شنیدی گفتن... کل ارض کربلاو کل یوم عاشورا... راست میگن کاشکی همیشه عاشورا بود و وهمیشه دلیل سبک شدنم تو باشی وحسین یعنی عشق

پ.ن.ممنونم از آزاد که عکساشو در اختیارم میزاره